เสียน้ำตา

ช่วงนี้เจ้านายรับจ๊อบ รายการทีวี เพิ่มมาอีกหนึ่งรายการ แถมเป็นรายการ สด อีกต่างหาก ถึงจะเคยทำมา 8 ปีแล้ว แต่พอทิ้งช่วงไป ปีกว่า ๆ เล่นทำเอาเอ็นโดรฟินส์ในร่างกายหลั่งไหลปรู๊ดปร๊าดเลยทีเดียว เพราะต้องคอยลุ้นระลึกตลอดเวลา ถึงจะแค่จันทร์ละครั้งก็เหอะนะ จริง ๆ จะต้องทำสลับกับเพื่อนสาวอีกคน แต่พอดีเพื่อนสาวติดอีกรายการนึง คล้าย ๆ นางงามค่ะ ถ้านางสาวไทยไม่สามารถปฎิบัติภารกิจได้ รองนางสาวไทยต้องปฎิบัติภารกิจแทน 5555

เรื่องที่ลุ้นระทึก คือ ลุ้นว่าจะเชิญแขกมาได้หรือเปล่า เนื่องจากมันเป็นรายการสด ซึ่งแขกรับเชิญ นี้ จะต้องเป็น ดารา นักร้อง นักแสดง ไฮโซ คนดัง มากันให้เอิกเกริก เป็นครอบครัว ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย สำหรับเรา ผ่านไป สองสัปดาห์ กว่าจะตามแขกได้ เล่นเอาใจหายใจคว่ำกันทั้งทีม ครั้งแรก ตามแขกได้ วันอาทิตย์ ช่วงเที่ยง (พรุ่งนี้ก็จันทร์แล้วนะ) ครั้งที่สอง พัฒนาขึ้นมาหน่อย ตามได้วันเสาร์ ช่วงบ่าย ๆๆ แต่กว่าจะได้แขกรับเชิญแต่ละครอบครัวมาได้ หมายความว่า เราต้องผ่าน การโทรศัพท์อย่างโชกโชน โทรทั้งวัน โทรจนมึน เพราะคนดังบางคน เราก็ไม่มีเบอร์ส่วนตัวเค้าหรอก ก็ต้องใช้วิธี โทรไป ตามรายการที่เค้าสังกัดอยู่ โทรไปถามนิตยสาร ถามเพื่อน ๆ ในวงการ กว่าจะได้เบอร์มา ก็ต้องโทรศัพท์ไปกว่า 5 Step พอโทรไป คิวไม่ได้บ้างล่ะ สามีไม่ยอมออกทีวีบ้างล่ะ เราก็ต้องวางสายไปด้วยความผิดหวัง

มีอยู่รายนึง เป็นนักร้อง-ดีเจ ภรรยากำลังท้อง เราโทรไปฝากเรื่องไว้ที่สถานีวิทยุตอนบ่าย เค้าโทรกลับมาตอน ทุ่มนึง

เรา: (แนะนำตัว....แจ้งความจำนงของเราเรื่องจะเชิญเค้าและภรรยามาออกรายการ.....)
DJ: ผมว่าไม่จำเป็นอ่ะครับ ทำไมจะต้องอยากมารู้เรื่องของผมกันด้วย (เสียงฉุนเลย)
เรา: (อึ้งเล็กน้อย...)คงเพราะตอนนี้มันเป็นกระแสอยู่ คนก็เลยสนใจน่ะค่ะ
DJ: เรื่องของผมกับแฟนมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเรามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คือเรารู้กันสองคนตั้งแต่แรก ไม่เห็นจะต้องมานั่งบอกใครเลย
เรา: งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้ร่วมงานกันโอกาสหน้าก็ได้นะคะ

แล้วเราก็รีบวางสาย ก่อนที่จะโดนกินหัว ยังอึ้งอยู่ แต่ยังให้ความเข้าใจว่าศิลปิน ก็มักจะอารมณ์ติสต์ ๆ แบบนี้ ไม่เป็นไร ชินแล้ว!!!

พอถึงวันพฤหัสบดี ใกล้จะวันศุกร์ที่ไร ถ้ายังตามแขกไม่ได้ เราจะเริ่มเครียด ท้องไส้ปั่นป่วน เครียดจนปวดหัวไมเกรนขึ้น แล้วยิ่งเครียดหนัก เพราะเป็นช่วงที่แม่ และ ยายของแฟนสุดที่รักมาที่บ้าน แต่เราไม่มีเวลา เทคแคร์ ไม่มีเวลาไปเที่ยวด้วยกัน เพราะเราต้องนั่งทำงาน นั่งโทรศัพท์ ยิ่งคิดยิ่งเศร้า แล้วก็ต้องหลั่งน้ำตา เพราะไม่ไหวแล้วจริง ๆ เวลาเครียดเราจะเงียบ ไม่พูดไม่จากับใคร หน้าตาแบกโลก แต่แฟนสุดที่รักช่างแสนดีมาก ๆ ที่เข้าใจ แล้วก็ยังมีวิธีปลอบใจที่ดี จนทำให้เราหายเครียด (ได้บ้าง)

แฟนสุดที่รักเปิดประตูห้องนอนเข้ามา เรานอนร้องไห้อยู่

แฟนสุดที่รัก: (เข้ามากอดแน่น ๆ ลูบหัว ลูบหลัง) โอ๋ ๆๆๆๆ เครียดจนร้องไห้เลยเหรอ ไม่ได้ร้องไห้มาตั้งนานแล้วนะเนี่ย ดูสิ หน้าดำคร่ำเครียด โทรมหมดเลย (ย้ำอีกนะนั่น)
เรา: เค้ายังตามแขกไม่ได้เลย นี่วันศุกร์แล้วอ่ะ
แฟนสุดที่รัก: เดี๋ยวก็ตามได้ ตะเองทำได้อยู่แล้ว คราวที่แล้วยังตามได้วันอาทิตย์เลย นี่แค่วันศุกร์เอง (คิดบวกมาก ๆ)
เรา:เค้าอยากให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้มีเวลาทำอย่างอื่นบ้างอ่ะ นี่ต้องมานั่งโทรศัพท์ทั้งวันเค้าไม่อยากทำแล้ว
แฟนสุดที่รัก: งั้นทำอันนี้เสร็จ ครั้งหน้าก็บอกพี่เค้า ว่าไม่ทำแล้ว ไม่ต้องอยากได้เงินหรอกนะ มันไม่คุ้มกับความเครียดหรอก
เรา: ดาราบางคนเค้าก็ไม่มีเบอร์ เค้าก็ต้องโทรไปถามตั้งหลายที่กว่าจะได้เบอร์ (ฮือ ฮือ)
แฟนสุดที่รัก: เค้าเห็นสมุดโน๊ตตะเอง เบอร์ดาราเต็มเลย เก็บอยู่ในตู้ เดี๋ยวเค้าไปค้นให้

แล้วแฟนสุดที่รักก็หายไปนาน กลับมาพร้อมสมุดโทรศัพท์ 2-3 เล่ม

ตอนเช้า

แฟนสุดที่รัก น้องชาย แม่ และ ยาย กำลังจะไปเที่ยวกัน
ส่วนเรานอนร้องไห้อยู่ ยังเศร้า เพราะยังต้องตามงานต่อไป

เสียงโทรศัพท์มือถือดัง ดูที่หน้าจอ เป็นชื่อ ดีเจ-นักร้อง คนเมื่อวาน เราแอบดีใจ คิดว่าเค้าคงเปลี่ยนใจยอมมาออกรายการแล้วแน่ ๆ

DJ: สวัสดีครับพี่เป็ด ผม...นะครับ
เรา: ค่ะ
DJ: เมื่อวานผมต้องขอโทษพี่เป็ดด้วยนะครับ ที่พูดจาไม่ดีกับพี่ พอดีผมมีเรื่องในใจนิดหน่อย...มี ปัญหากับที่บ้าน ....บลา บลา บลา
เรา: ไม่เป็นไรค่ะ พี่เข้าใจ ยังไงก็สู้ สู้นะคะ
DJ: แต่ถ้าวันไหนผมจะต้องออกมาชี้แจ้งกับสื่อ ผมก็คงต้องขอความช่วยเหลือจาก พี่ ๆ นะครับ
เรา: ยินดีค่ะ

ไม่ต้องโทรมาก็ได้ เพราะพี่ก็มีเรื่องในใจเหมือนกัน ตอนนี้เครียดจะแย่!!!

แต่ชีวิตไม่ได้มีเรื่องแย่ ๆ เสมอไป ยังมีความโชคดีอยู่บ้างสิน่า...สุดท้าย เราก็ตามแขกได้ วันเสาร์ ตอนบ่าย ๆ แต่ยังเหลือขั้นตอนของการ Reserch ข้อมูล ซึ่งวันอาทิตย์แขกมีอัดรายการทั้งวันเลย หมายความว่าวันนี้ เราจะต้องออกไปคุยข้อมูล นัดกับเพื่อนอีกคน ที่เป็น Script Writer แล้วต้องนั่งแท็กซี่กันไป เพราะสารถีไม่อยู่นั่นเอง แล้วบ้านของแขกรับเชิญคนนี้ ไกล มาก ๆๆๆๆๆๆ เกือบจะถึงฉะเชิงเทราเลยทีเดียว แถมเป็นหมู่บ้านที่มีอาณาจักรกว้างขวาง แยกย่อยเป็นอีกหลายโครงการ เกือบหลงเลยเรา เพื่อนบอก รู้สึกสงสารตัวเองจังเลย (5555 เราก็ว่างั้น) แต่แฟนสุดที่รักโทรมาถาม ว่าตามแขกได้หรือยัง ก็เลยเล่าให้ฟัง ว่าได้แล้ว แฟนสุดที่รักบอกว่าขากลับ ส่งแม่กับยายเสร็จแล้ว จะมารับ เย้ ๆๆๆๆๆ

คุยข้อมูลเสร็จประมาณ สามทุ่ม (เกรงใจ๊ เกรงใจ แต่ทำไงได้เนอะ ) แฟนสุดที่รักโทรมาถามทางเป็นระยะ ๆ เนื่องจากหลงนั่นเอง แฟนสุดที่รักบอกว่า "ไม่มีสิ่งมีชีวิตเลยหมู่บ้านนี้ ไม่รู้จะถามใครได้ 555"

เพื่อน: (พูดกับแฟนสุดที่รักของเรา) "แกเป็นคนดีมากเลยนะต่าย อุตส่าห์มารับ มันไกลมาก ๆๆๆ เลยนะ
แฟนสุดที่รัก: แล้วคิดว่าจะออกไปยังไงกัน ยังกะหมู่บ้านร้าง แท็กซี่คงไม่เข้ามารับหรอก
เรา: น่าสงสารพวกเราเนอะ
แฟนสุดที่รัก: นี่แกรู้เปล่า เป็ดนะเครียดมากเลย น่าสงสารตามแขกไม่ได้ นอนร้องไห้ขี้มูกโป่ง มา 2 วันละ (เม้าท์อายนะเนี่ย)
เพื่อน: (อึ้งไปเลย...คงคิดไม่ถึงว่าเราจะเซ้นสิทีฟขนาดนี้ 555)
เรา: ครั้งหน้าไม่ทำแล้วนะ เครียดมา 2 อาทิตย์แล้วแก

เครียดแค่ไหน ก็ยิ้มเข้าไว้นะ เป็ดน้อย แล้วคิดไว้เสมอว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

"หนูทำได้"

สุดท้ายก็ทำให้เราคิดได้ ว่า จริง ๆ แล้ว "เงิน" ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ถ้าหากเราต้องมานั่งทำงานหนัก เพื่อหาเงิน หาเงิน แถมยังต้องมานั่งเครียด ไม่มีเวลาให้ครอบครัว ไม่มีเวลาอยู่กับคนที่เรารัก ถ้าหากงานต้องมาบั่นทอนชีวิตรักของเราแล้วละก็ เราขอเลือกที่จะอยู่แบบ มีงานให้ทำ ไม่ต้องมีเงินมาก ทำแล้วไม่เครียด หันไปก็ยังเจอคนที่รักอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นกำลังใจให้....แค่นี้ก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว สู้สู้ เป็ดน้อย